๒๑๖. ปลอดภัยไว้ก่อน
สิงฺคึ ปญฺญาสหตฺเถน, สเตน วาหนํ จเช;
หตฺถีนนฺตุ สหสฺเสน, เทสจชฺเชน ทุชฺชนํ.
ควรหลีกสัตว์มีเขาไกล ๕๐ ศอก
หลีกม้าให้ไกล ๑๐๐ ศอก
หลีกช้างให้ไกล ๑๐๐๐ ศอก
หลีกคนชั่วให้ย้ายถิ่นอาศัย.
(ธรรมนีติ กตกถา ๒๑๖, มหารหนีติ ๗๕, โลกนีติ ๙๐)
--
ศัพท์น่ารู้ :
สิงฺคึ (สัตว์มีเขา) สิงฺคี+อํ
ปญฺญาสหตฺเถน (ห้าสิบศอก) ปญฺญาส (๕๐) + หตฺถ (มือ, ศอก) > ปญฺญาสหตฺถ+นา
สเตน (ร้อย, ๑๐๐ ศอก) สต+นา
วาหนํ (สัตว์นำไป, พาหนะ, ม้า) วาหน+นา
จเช (สละ, เว้น, หลีก) √จช+อ+เอยฺย ภูวาทิ. กัตตุ.
หตฺถีนนฺตุ ตัดบทเป็น หตฺถีนํ+ตุ, หตฺถี+นํ = หตฺถีนํ (สัตว์มีงวง, ช้าง ท.), ตุ เป็นนิบาต แปลว่า ก็
สหสฺเสน (พัน, ๑๐๐๐ ศอก) สหสฺส+นา
เทสจชฺเชน (ด้วยการทิ้งประเทศ, ด้วยการสละถิ่นที่อยู่) เทส+จชฺช (วชฺช) > เทสวชฺช+นา
ทุชฺชนํ (ทุรชน, คนพาล) ทุชฺชน+อํ
--
ลำดับนี้ ขอนำคาถาเดียวกันนี้ จากนีติอื่นมาเปรียบเทียบให้เห็นการใช้ศัพท์ เพื่อความเป็นฉลาดในอักษรต่อไป
๑. ในมหารหนีติ คาถา ๗๕ มีการใช้ศัพท์ต่างกันนิดหน่อย ดังนี้
สิงฺคีนํ ปญฺจหตฺเถน, สเตน วาชินํ จเช;
หตฺถีนนฺตุ สหสฺเสน, เทสจาเคน ทุชฺชเนฯ
ควรหลีกสัตว์มีเขาไกล ๕ ศอก
หลีกม้าให้ไกล ๑๐๐ ศอก
หลีกช้างให้ไกล ๑๐๐๐ ศอก
หลีกคนชั่วด้วยการละทิ้งถิ่นอาศัย.
๒. ในโลกนีติ คาถา ๙๐ มีข้อความคล้ายกัน และพร้อมกันนี้ ขอลอกจากคัดคำแปลอันไพเราะจากโลกนีติไตรพากย์ (พากย์โลกนีติ) มาประกอบไว้ด้วย เพื่อประโยช์แก่การศึกษาต่อไปด้วย ดังนี้.
สิงฺคึ ปญฺญาสหตฺเถน, วชฺเช สเตน วาชินํ;
หตฺถึ ทนฺตึ สหสฺเสน, เทสจาเคน ทุชฺชนํฯ
จงหลีกสัตว์มีเขาห่าง ๕๐ ศอก
หลีกม้า ๑๐๐ ศอก
หลีกช้างงา ๑,๐๐๐ ศอก
หลีกทุรชน โดยหนีถื่นเลย.
ไกลห้าสิบศอกไซร์--หนีศฤงค์ สัตว์แฮ
ร้อยศอกหนีอัศดรปรึง--—เปรื่องหวิ้ง
ช้างสารเก่งงาถึง--พันศอก หนีนา
หนีทุรชนชอบทิ้ง--เทศร้างเรือนหนี.
--
อีกสำนวนหนึ่งจาก โลกนีติไตรพากย์ (ธัมมนีติ) ของ เสฐียรโกเศศ-นาคประทีป ท่านแปลไว้น่าฟัง ดังนี้
พึงหลีกสัตว์มีเขาให้ห่าง ๕ ศอก สัตว์พาหนะต้อง
๑๐๐ ศอก แต่ช้างต้องหลีกถึง ๑๐๐๐ ศอก ส่วน
คนทุรชนพึงหลีกโดยเว้นประเทศเสีย.
--
อีกสำนวนหนึ่ง จากราชนีติ ธรรมนีติ โดย นายทอง หงศ์ลดารมภ์ (มหากิม) ท่านแปลไว้น่าฟัง ดังนี้..
หลีกสัตว์มีเขาต้องให้ห่างถึง ๕ ศอก
สัตว์พาหนะต้องให้ถึง ๑๐๐ ศอก
แต่ช้างต้อง ๑๐๐๐ ศอก
ส่วนคนทรชนต้องข้ามประเทศหรือต้องย้ายถิ่นทีเดียว.
--

Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen